Leiders moeten leiden
Gepubliceerd op zaterdag 16 juli 2011 in Anders, Marcel Pater
Seth Godin zette vandaag op zijn blog een korte definitie van leiderschap: “Schrijvers moeten schrijven, leiders moeten leiden … dus ga eens leiden!”. Ik hou wel van die puntige en kernachtige omschrijvingen. Maar dan kun je je nog wel afvragen wat ‘leiden’ precies is. Leiden is motiveren. Leiden is inspireren. Leiden is innoveren. Leiden is delegeren. Leiden is stimuleren. Leiden is prikkelen. Leiden is durven. Leiden is lef. Leiden is jezelf zijn. Leiden is loslaten. Leiden kun je niet leren…hooguit ontdekken dat je leiderschapskwaliteiten hebt. Leiden is niet hetzelfde als managen. Leiden is ook niet hetzelfde als leidinggeven. En een leidinggevende hoeft nog geen leider te zijn. Leiden is niet ‘maakbaar’. Leiden heeft ook niets te maken met regels en procedures.
Wie betaalt de zorg?
Gepubliceerd op zondag 19 juni 2011 in Zorg
Ik zag onlangs een discussie op Twitter voorbij komen over betaalbaarheid van de zorg. Kern van de discussie was dat zorgverzekeraars zouden bepalen hoe de zorg in Nederland er uit gaat zien en dat was volgens de journalist niet ‘kies’. En als de zorg niet betaalbaar zou zijn dan zou dat uiteraard aan de zorgverzekeraar liggen. Een eenzijdige discussie waarin volgens mij een aantal belangrijke actoren niet aan bod kwamen. Wat je volgens mij de zorgverzekeraars hooguit kunt ‘verwijten’ is dat ze in een leemte springen die door aarzelen van de andere relevante actoren nog niet is opgevuld. Want wie is er nu verantwoordelijk voor dat de zorg betaalbaar blijft? De overheid/het ministerie uiteraard. Die geven voor middellange en lange termijn de kaders weer waarbinnen de zorg zich moet ontwikkelen. Daarnaast ligt er qua betaalbaarheid ook een belangrijke taak bij de zorginstellingen zelf. Er zit een grens aan investeringen in mensen en middelen.
De openbaarheid-belofte
Gepubliceerd op vrijdag 6 mei 2011 in Marcel Pater, Overheid
Donner wil de Wet Openbaarheid Bestuur inperken… zo voelde de discussie op Twitter in ieder geval aan. Verontwaardiging alom natuurlijk want het recht en de mogelijkheid om stukken in te zien en op te vragen is een groot goed. Zo kan de ‘macht’ gecontroleerd worden. En zo zwart-wit als het in de eerste regel staat heeft Donner het ook niet gesteld in zijn toespraak op de dag van de persvrijheid. Nu heb ik mijzelf altijd al afgevraagd of zo’n WOB nu wel echt werkt. Want je moet maar net weten dat die wet bestaat en als je dat al weet moet je nog ontdekken hoe en in welke gevallen je een aanvraag kunt doen….en wanneer die gehonoreerd wordt. Soms vraag ik mij af of de WOB openbare stukken juist niet minder openbaar maakt door de hoogdrempeligheid. Maar daar wil ik het niet over hebben, er zullen ongetwijfeld juristen en journalisten zijn die al mijn twijfels hieromtrent weg kunnen nemen. Want eigenlijk zou de WOB helemaal niet nodig moeten zijn.
