Is zorg een produktieproces?
Gepubliceerd op vrijdag 21 augustus 2009 in Zorg
Een poosje geleden vroeg ik mij af of ziekenhuiszorg zo op een produktieproces moet lijken. Ik moest even met mijn vader naar het ziekenhuis. De wachtkamer is andermaal een nis in de gang waar mensen elkaar ongemakkelijk aan zitten te kijken, opgepropt op de smalle stoelen die te dicht bij elkaar zijn gemonteerd om de uitdijende welvaarstmens fatsoenlijk te kunnen ondersteunen. De dokter kijkt even en staat met de rug naar de patiënt toe in de deur, klaar om naar zijn kamer te gaan, en zegt even wat zijn bevindingen zijn. Hallo, ik wil graag nog wat vragen…mag dat? Ben ik klant of nummer/dossier? En als dat laatste het geval is: moet dat en waar heeft dat mee te maken?
Om de eerste vraag te beantwoorden: nee dat moet niet zo.
2009: overnames en concurrentie?
Gepubliceerd op woensdag 14 januari 2009 in Zorgondernemen, Zorg
Het jaar 2009 is net begonnen en ik vroeg mij af wat voor jaar dit voor de zorg zou worden. Het jaar van de patient? Het jaar van de digitalisering? Het jaar van de marktwerking? Het jaar van de fusies? Voordat ik daar echt een antwoord op geformuleerd had gebeurde er alweer het nodige in zorgland. Overnames van ziekenhuizen door zorgverzekeraars, ziekenhuispersoneel, specialisten en huisartsen en de nodige debatten die daarover uiteraard ontstaan. Maar ook problemen bij instellingen die vrij recent gefuseerd zijn. Personeel bij Philadelphia vraagt de directie om de fusie ongedaan te maken omdat het de klant niets op zou leveren en bij de IJsselmeerziekenhuizen zou het personeel in grote aantallen vertrekken.
Particulier zorginitiatief
Gepubliceerd op vrijdag 28 november 2008 in Zorgondernemen, ZorgVorige week was ik bij een opdrachtgever en daar kwam ik iemand tegen die begin dit jaar plannen had om een inloophuis voor kankerpatiënten wilde opzetten in Ommen. Er werd toen nog gezocht naar geld maar het idee was er en de locatie had men op het oog. Dat inloophuis is een paar weken geleden geopend. Binnen pakweg een halfjaar dus gerealiseerd. Knap vond ik. Zeker als je bedenkt dat de iniatiefneemster het inloophuis vanaf nul zelf geinitieerd heeft. Het inloophuis biedt kankerpatiënten en hun naasten een plek om elkaar te ontmoeten als lot- en vechtgenoten. Een plek om even op adem komen, een lichtpuntje in een donkere periode en ook nog lange tijd daarna. Er worden allerlei workshops gehouden, er zijn lezingen, inloopochtenden, ontspanningsoefeningen etcetera. Een stuk nazorg (of moet ik zeggen bijzorg?) die in het reguliere zorgcircuit blijkbaar geen plek heeft of in ieder geval niet zichtbaar genoeg is (ik weet namelijk dat er ziekenhuizen zijn die een deel van die activiteiten namelijk wel aanbieden…).
